Çalışma ekonomisi, emek hizmetinin arz ve talebini, ücret oluşumunu, istihdam ve işsizlik sorunlarını inceleyen uygulamalı iktisat dalıdır. İşgücü piyasası, mal piyasalarından önemli ölçüde ayrılır: emek insandan ayrılamaz, emek stoklanamaz, arz edenin tercihleri gelir dışı unsurları da içerir ve piyasada kurumsal aktörler (sendikalar, devlet) güçlüdür.
Temel kavramlar
Kurumsal olmayan çalışma çağındaki nüfus (15+), işgücü ve işgücü dışı olarak ikiye ayrılır. İşgücü = istihdam + işsizler. İşsiz sayılmak için son dönemde iş aramış ve kısa sürede işbaşı yapabilecek olmak gerekir. İşgücüne katılma oranı = işgücü / çalışma çağındaki nüfus. Kadınlarda bu oranın düşüklüğü Türkiye'nin yapısal özelliğidir.
Piyasa katılımcıları
İşgücü arzını bireyler-hane halkı, talebini firmalar oluşturur; sendikalar, işveren örgütleri ve devlet (asgari ücret, istihdam teşvikleri, İŞKUR aktif işgücü programları) piyasayı düzenler. İstihdam biçimleri: tam süreli, kısmi süreli, geçici, uzaktan çalışma ve platform ekonomisi gibi yeni formlar.