John Maynard Keynes, 'Genel Teori' (1936) ile klasik 'arz kendi talebini yaratır' görüşünü reddetti: ekonomiyi belirleyen efektif taleptir ve ekonomi tam istihdamın altında dengede kalabilir. Bunalımda çare, çarpan mekanizmasıyla etkisi büyüyen kamu harcamalarıdır; devlet, eksik talebi telafi etmelidir.
Karşı devrimler
1970'lerdeki stagflasyon (enflasyon + işsizlik birlikteliği) Keynesyen politikaları zora soktu. Milton Friedman öncülüğündeki monetarizm, enflasyonun 'her yerde ve her zaman parasal bir olgu' olduğunu savundu ve kurala bağlı para politikası önerdi. Yeni klasik makroekonomi (Lucas), rasyonel beklentilerle sistematik politikanın etkisizliğini ileri sürdü.
Yakın dönem
Davranışsal iktisat (Kahneman, Thaler), 'homo economicus' varsayımını psikoloji bulgularıyla gözden geçirdi: insanlar sınırlı rasyoneldir; dürtme (nudge) tasarımlarıyla daha iyi kararlar desteklenebilir. 2008 krizi sonrası çoğulculuk ve yeni sentez arayışları güçlendi.