1870'lerde Jevons, Menger ve Walras birbirinden bağımsız olarak marjinal devrimi başlattı: değer artık emeğe değil, bireyin son birimden aldığı öznel faydaya (marjinal fayda) dayandırılıyordu. Su-elmas paradoksu böylece çözüldü: fiyatı belirleyen toplam fayda değil, kıtlık koşullarındaki marjinal faydadır.
Genel ve kısmi denge
Léon Walras tüm piyasaların eşanlı dengesini denklem sistemiyle gösterdi (genel denge analizi). Alfred Marshall ise ceteris paribus varsayımıyla tek piyasayı inceleyen kısmi denge yaklaşımını kurdu; arz-talep 'makası', tüketici artığı ve esneklik kavramlarını sistemleştirdi. Günümüz mikroekonomi ders kitaplarının çatısı büyük ölçüde Marshall sentezidir.
Neoklasik çerçeve
Neoklasik iktisat; rasyonel birey, sınır (marjinal) analiz ve denge kavramları üzerine kuruludur. Firma kâr maksimizasyonu, tüketici fayda maksimizasyonu yapar; fiyat mekanizması kaynakları etkin dağıtır.