Kurumsal iletişim, bir kurumun iç ve dış iletişim faaliyetlerinin, kurumun bağlı olduğu paydaş gruplarıyla olumlu bir itibar oluşturmak ve sürdürmek amacıyla bütünleşik biçimde planlandığı ve eşgüdümlendiği yönetim işlevidir. Joep Cornelissen bu yaklaşımı ayrıntılı biçimde ele alan isimlerdendir. Kurumsal iletişimin amacı, kurumun tüm iletişim çabalarının tutarlı bir kurumsal hikâye etrafında birleşmesini sağlamaktır.
Van Riel'in Üç İletişim Biçimi
Cees van Riel, kurumsal iletişimi üç ana biçimde sınıflandırır:
- Yönetim iletişimi: Yöneticilerin iç ve dış hedef kitlelerle kurduğu iletişimdir; vizyonun paylaşılması ve destek kazanılması amaçlanır.
- Pazarlama iletişimi: Ürün ve hizmetlerin satışını desteklemeye yönelik reklam, satış tutundurma ve doğrudan pazarlama gibi faaliyetlerdir.
- Örgütsel iletişim: Halkla ilişkiler, yatırımcı ilişkileri, kamu işleri, çevre iletişimi ve iç iletişim gibi faaliyetleri kapsar.
Kurum Kültürü
Kurum kültürü, kurum üyelerinin paylaştığı değerler, inançlar, normlar, davranış kalıpları ve sembollerin bütünüdür. Kültür, çalışanlara kimlik duygusu kazandırır, davranışlara yön verir ve kurumun dış dünyaya nasıl göründüğünü de etkiler.
Edgar Schein, kurum kültürünü üç düzeyde inceler:
- Yapay ürünler (artefaktlar): Ofis düzeni, mimari, giyim tarzı, logo, törenler ve dil gibi dışarıdan gözlemlenebilen öğelerdir.
- Benimsenen değerler: Kurumun açıkça ifade ettiği strateji, amaç ve felsefelerdir.
- Temel varsayımlar: Kültürün en derin düzeyidir; sorgulanmadan kabul edilen, çoğu zaman bilinçdışı inanç ve algılardır.
Kültürün Öğeleri ve Tipolojiler
Kurum kültürünün öğeleri arasında değerler, normlar, semboller, törenler ve ritüeller, hikâyeler ve mitler, kahramanlar ve dil sayılabilir. Charles Handy dört kültür tipi tanımlar: Gücün merkezdeki bir kişi ya da küçük grupta toplandığı ve örümcek ağına benzetilen güç kültürü; kurallar ve rollerin belirleyici olduğu rol kültürü; proje ve işin başarılmasına odaklanan görev kültürü; bireyin ön planda olduğu kişi kültürü. Deal ve Kennedy ise risk düzeyi ve geribildirim hızına göre kültürleri sınıflandırmıştır. Ulusal kültürlerin kurumlara etkisini inceleyen Geert Hofstede'nin güç mesafesi, bireycilik-toplulukçuluk ve belirsizlikten kaçınma gibi boyutları da kurum kültürü tartışmalarında sıkça kullanılır.