Klasik yaklaşım üç koldan gelişti: F. W. Taylor'un bilimsel yönetimi (iş etüdü, standartlaşma, zaman hareket analizi, parça başı ücret — verimlilik odaklı), Henri Fayol'un yönetim süreci yaklaşımı (14 ilke: işbölümü, yetki-sorumluluk, emir birliği vb.) ve Max Weber'in bürokrasi modeli (hiyerarşi, yazılı kayıtlar, kurallar, liyakat). Ortak nokta: biçimsel yapı ve rasyonellik; eksik yön: insan faktörünün ihmali.
Neo-klasik (davranışsal) yaklaşım
Hawthorne araştırmaları (Mayo, 1924-1932), ışık deneyleriyle başlayıp aydınlatmadan bağımsız olarak grubun ilgi görmesinin verimi artırdığını gösterdi: informal gruplar, moral ve insan ilişkileri verimliliğin anahtarıdır. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi ve McGregor'un X-Y teorileri bu ekolün ürünüdür.
Modern yaklaşımlar
Sistem yaklaşımı: işletme, çevresiyle etkileşen, girdi-çıktı-dönüştürme sürecinden oluşan açık bir sistemdir; alt sistemler bir bütün olarak yönetilmelidir. Durumsallık yaklaşımı: her duruma uyan tek bir 'en iyi' yönetim biçimi yoktur; etkili yönetim örgütün çevre, teknoloji ve büyüklük gibi koşullarına göre değişir. Toplam kalite yönetimi ve öğrenen örgüt kavramları çağdaş uzantılardır.