Sosyal güvenlik sistemleri iki anlayışla kurulur: Bismarck modeli (primli, çalışmaya dayalı) ve Beveridge modeli (vergi finansmanlı, vatandaşlık temelli). Türkiye'de 2006'da 5510 sayılı Kanun ile tek çatı (SGK) altında birleşme sağlandı.
Sigorta kolları
Kısa vadeli kollar: iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık, analık sigortaları — geçici gelir kayıplarını telafi eder (geçici iş göremezlik ödeneği). Uzun vadeli kollar: malullük, yaşlılık (emeklilik) ve ölüm sigortaları. İşsizlik sigortası isteği dışında işini kaybedenlere süreli ödenek sağlar. Genel sağlık sigortası tüm nüfusu sağlık hizmetleri bakımından kapsar; prim ödeyemeyenlerin primini devlet üstlenir (G1/G2/G3 statüleri gelir testine göre).
Finansman
Türkiye'de sistem dağıtım (pay-as-you-go) yöntemiyle işler: çalışanların primleriyle mevcut emekli ve hastaların giderleri karşılanır. Nüfusun yaşlanması, kayıt dışılık ve erken emeklilik düzenlemeleri aktüeryal dengeyi bozarak bütçe açıklarına yol açar; bu yüzden prim tabanının genişletilmesi ve kayıt dışıyla mücadele temel politika başlığıdır.